Gesprek onderweg
Zo vaak gebeurt het niet dat je ergens onderweg zomaar een heel leuk gesprek hebt met een wildvreemde. Mensen in de bus of tram kijken uit het raam. Dromen weg. Zitten met oordopjes in. Maken een sudoku. Lezen een krant of boek. Praten in een mobieltje, of met een bekende. Dat is verder prima. Ik ben niet iemand die klaagt over toenemend individualisme, oordopjes of mobiele telefoons in het openbaar vervoer.drie reacties:
Ik had dat vorig jaar in het zwembad. Ze zat in de Turks Stoombadcabine, en omdat er daardoor geen plek was voor mij werd ik door haar uitgenodigd om er bij te komen zitten. Kletsen kletsen en na het aankleden heb ik haar mijn nummer gegeven. Ze heeft me alleen nooit meer gebeld en dat vond ik eigenlijk wel prima, ik vond het toch een beetje gek om zomaar met een wildvreemde 'in zee' te gaan.
Het is de tijdsgeest denk ik. Oudere mensen knopen dikwijls nog wel een praatje aan. "Uit eenzaamheid" hoor ik mensen denken. Maar ik denk dat er meer achter zit. Zij zijn opgegroeid in een tijd zonder mobieltjes, mp3 spelers en alle andere apparatuur dat maakt dat we zonder een woord te zeggen naast elkaar zitten.
Mijn moeder bracht, ondanks haar drukken dagen met het grote gezin waaruit ik kom, een deel van haar tijd door op de stoep...kletsen met de buurvrouw van boven en die van de overkant. Ik ken mijn buren niet of nauwelijks en heb in ieder geval geen idee wat ze bezighoudt. Toch een verarming denk ik.....
Blijf vooral openstaan voor een praatje.
Vrouwe Susan,
Ik heb het zo graag.
En het gebeurt zo weinig.
En als het dan gebeurt, blijf je toch achter met het bijna zekere gevoel dat het daarbij blijft.
Ships that pass in the night...
Zoals nu, misschien?
Een bescheiden groet.
Drs. Johan Arendt Happolati