Kunstschaatsen
Programma's als Sterren dansen op het ijs en Dancing on ice volg ik niet. Raar eigenlijk. Ik vind het fascinerend om te zien hoe iemand in korte tijd heel veel kan leren, bovendien vind ik het ook leuk om naar kunstschaatsen te kijken.Toen ik een jaar of acht was ging ik een keer met mijn tante en een collega van haar mee naar de ijsbaan. Wat we daar precies gingen doen weet ik niet meer, wel herinner ik me nog goed dat er op dat moment een klasje kunstschaatsen aan de gang was. In dat klasje zaten kinderen van mijn leeftijd. Jaloers keek ik naar het ijs: dat wilde ik ook wel. 'Waarom heb je dat dan niet gewoon gevraagd?' vroeg mijn moeder toen ik het er laatst over had nadat ik de film Ice Princess had gezien en er weer aan moest denken. 'Als je gezegd had dat je dat leuk had gevonden dan had je het best mogen doen.'
Tja. Ik en kunstschaatsen. Het lijkt een potsierlijke combinatie. Echt veel ritmegevoel heb ik niet en lenig ben ik al helemaal niet. Ik vraag me wel eens af hoe het was gegaan als ik destijds gewoon met die lessen was begonnen. Was dan gewoon op heel jonge leeftijd gebleken dat ik een enorme kruk was op kunstschaatsen of had ik na een paar jaar les toch wel heel aardig over het ijs kunnen zwieren? Als al die sterren van over de veertig het nog binnen een paar maanden kunnen leren, waarom ik dan toen niet? Al was ik geen wereldkampioen geworden, ik had dan nu in elk geval een conditie en een lenigheid die niet zo zwaar benedengemiddeld zijn als nu het geval is.
Hoewel ik wel denk dat ik inderdaad een kruk op kunstschaatsen was gebleken. En waarschijnlijk na twee maanden en om en nabij de tweehonderdvijftig blauwe plekken op mijn kont gewoon was afgehaakt. Ik ben gewoon a-sportief, ik heb nooit een sport langer volgehouden dan een jaar. Waar heb ik allemaal wel niet opgezeten? Gym, korfbal, jazzballet, paardrijden, tennis. Dat laatste was de enige sport die ik nog een beetje leuk vond, maar toen ik een ongeluk kreeg, een jaar niet mocht sporten en mijn vriendinnetje opeens tien niveaus hoger zat dan ik, was de lol er wel een beetje af. Echt een volhouder ben ik op sportgebied nooit geweest. Er is vast geen groots kunstschaatstalent aan mij verloren gegaan. En toch, tóch vind ik het soms op een heel wazig moment wel eens een beetje zonde.
Een ding weet ik wel, ík hoef het nu op mijn zevenentwintigste niet meer te proberen
Daar is in elk geval een eenduidig antwoord op te geven.
drie reacties:
Hey Nichtje, kijken of ik nu een reactie kan achterlaten... En inderdaad, een wijze beslissing dat jij niet bent gaan schaatsen. Joh, jij bent goed in andere dingen!!!
Ha Susan,
ik was je weblog weer een tijdje vergeten en kwam 'm tijdens het rondsurfen weer tegen. Leuk! Zo heb ikw eer wat te lezen het komende uur. Vermaak me goed met je logs, dus als ik m'n hersens kan aansporen om weer wat meer te onthouden dan heb je er een vaste bezoeker bij.
XX Sanne
Ha susan,
Ik had dit stukje gelezen toen ik net aan het kijken was of er in en rond Hilversum kunstschaats les werd gegeven.
En dus wou ik vragen, waar zat jij op les?
Groetjes Iris