Brug
Ongeveer twee maanden geleden deed ik hier een bekentenis. Ik heb emetofobie, ik ben verschrikkelijk bang voor overgeven en te bang om die fobie aan te pakken. Want, schreef ik, een fobie voelt toch een beetje als een veilige vaste wal, en wanneer is die brug stevig genoeg om te bewandelen?Gisteren ben ik eindelijk aan die brug begonnen. Dat was raar, want al die maanden heb ik er tegenaan gehikt, inclusief de afgelopen maandag en dinsdag, toen ik vrij was. Woensdag moest ik weer werken en plotseling kon ik niet meer wachten. Niet eens meer een halve week. 's Morgens vroeg belde ik de dokter. 's Middags in de pauze ging ik er naartoe. Ik heb mijn verhaal verteld en dat was niet makkelijk. Vervolgens kreeg ik een verwijskaart. En ik heb meteen gebeld. Ik ben nog lang niet aan de overkant, maar de eerste paar stapjes zijn genomen. Volgende week word ik teruggebeld voor een telefonische intake en dan begint het binnenkort allemaal echt.
Het is raar, maar ik kijk er wel naar uit om er eindelijk echt met iemand over te praten.
Eindelijk iets aanpakken. Al kan ik me er nog niets bij voorstellen, leven zonder fobie die je altijd overal achtervolgt, maar ach - het is een begin.
Het is best een groot begin.
een reactie:
Woehoe, wat goehoed!!