Zondagblues
Het is inmiddels een wekelijks terugkerend ritueel geworden: het zondagmiddaggevoel. Elke zaterdag verheug ik me op een lekker dagje thuis. Lekker op de bank, muziekje aan, van die dingen doen waar je de rest van de week niet aan toe komt, je kent het wel. Op zondagochtend word ik dan altijd al net iets te laat wakker waardoor ik een vaag gevoel van hoofdpijn heb dat de hele dag blijft sluimeren. De rest van de dag breng ik vervolgens door met nutteloos zwerven over het internet en vooral met hangen op de bank. Zo rond half vijf is het dieptepunt. Het gaat al schemeren en ik heb niets anders gedaan dan op de bank zitten. Inmiddels is het zes uur en nog kan ik me niet losscheuren van wat ik aan het doen ben - NIETS dus - terwijl ik eigenlijk moet gaan koken.vier reacties:
Hahaha... ya right!!! En trouwens, onbewust geniet je er toch van... je vindt computeren enzo toch leuk. Denk dat het meer schuldgevoel is dat je niet actief bent... :) Jij een boswandeling maken... ya right!!!
Ik wil nog wel eens op zondag een boswandeling drinken.
Meestal is het voor mij de dag om juist iets cultureels op te zoeken.
ze zullen straks gek op hun neus kijken Suus als je met gespierde benen van het fietsen en wandelen en een bruine tint van de voorjaarszon door het leven gaat.
Zóóó herkenbaar, origineler kan ik het niet zeggen. Maar ook zo lekker. Ga er niet tegen vechten, omarm het, rust is nodig en niets doen een onbegrepen maar broodnodige zonde. We moeten al zoveel. Werken, presteren, socializen, cultureel doen, bladibla.
Ik geloof niet in een god of whatever maar dat de zondag de dag van de rust is, dat pik ik maar mooi even mee. Zinloos internetten, hele zondagen lang, ik heb de zaterdagnacht er ook maar aanvast geplakt. Er gaat een wereld voor je open. Jouw eigen wereld waarin je niet wordt geleefd.