Ik moet wel zeggen dat ik mijn ogen uitkeek naar alle apparatuur. Het meest moderne snufje van mijn vorige tandarts was eigenlijk een boor die op electrische stroom werkte. Maar in deze praktijk was van alles te vinden. Een electrisch beiteltje om je tandsteen mee te verwijderen. Een stoel die in alle richtingen kon bewegen en regelrecht afkomstig leek te zijn van een oefencentrum van de NASA in Houston. Een camera die de tandarts in z'n geheel in je mond kon proppen ('En bijt maar op je kiezen') om de binnenkant van je gebit te fotograferen. Lekker was anders, maar vernuftig was het in ieder geval wel.

Het bezoek begon met de mondhygiëniste, die heel optimistisch een broche van een lachende mond op haar jasje had gespeld. Voor de rest viel er namelijk weinig te lachen. De behandeling bestond vooral uit met een klein scherp haakje in mijn tandvlees prikken en constateren dat het ging bloeden. Daarna kwam het bovengenoemde electrische beiteltje erbij. Dat was evenmin prettig te noemen.

Daarna was de beurt aan de tandarts.

Uit een van mijn kiezen is ooit een wortel verwijderd, waarna die kies zelf met Play-Doh klei is dichtgeplamuurd. Die kies moest vandaag opnieuw uitgeboord. Niet echt een probleem aangezien er in die kies geen zenuw zit. Dacht ik. Want blijkbaar stuitte de tandarts bij het wegboren van de provisorische vulling op iets onaangenaams.

'Het is helemaal gaan rotten onder die vulling.' zei de tandarts.

Met een soort pijpenrager prikte hij in de kies heen en weer.

'Nadat die wortel verwijderd is had het opgevuld moeten worden,' zei hij.

'Daar gebruiken ze toch van die rubberen staafjes voor?' vroeg Dion, die af en toe even opkeek van zijn Suske en Wiske om zich met mijn grote beurt te bemoeien.

'Ja, zeker. Nu is alle troep in het wortelkanaal gelopen. Kijk wat er allemaal uit je kies komt. Het is net een beerput.'

Ik probeerde verontschuldigend te kijken, voor zover dat ging met een wijdopen mond. Ik bedoel, ik heb nooit tandheelkunde gestudeerd. Wat had ik moeten zeggen tegen die vorige tandarts toen hij de wortel van m'n kies verwijderde? Hé, waar blijft m'n rubberen staafje?

Ondertussen had ik nu wel een soort open riool in mijn mond, dat ontsmet moest worden met Glorix, wat dan weer smaakte alsof ik een zwembad had ingeslikt.

Toen de tandarts klaar was, was de beurt weer aan de mondhygiëniste en haar haakje. Als kroon op haar werk haalde ze nog een spiegel tevoorschijn zodat ik zelf mijn tandvlees kon aanschouwen.

Even als illustratie, ik had die nacht vrij kort geslapen, om tijd uit te sparen had ik mijn make up beurt overgeslagen en ik lag plat in een stoel, waardoor mijn gezicht nog iets minder flatteus uitkwam dan het toch al deed. In de spiegel zag ik dus een bleek, onopgemaakt hoofd met onderkin, donkere kringen en droge lippen en mijn gebit een bloedende massa. Ik leek wel op iets uit een horrorfilm. Frankenstein was er niets bij. In mijn achterhoofd zat ook nog steeds het open riool in mijn ene kies en ik voelde me zwaar, zwaar onaantrekkelijk.

En nee, je komt niet bij de tandarts om ontdekt te worden als fotomodel. Dat weet ik ook wel. Maar je kunt alles overdrijven.

De volgende keer als ik daar een afspraak heb, ga ik eerst naar de kapper.

En naar de schoonheidsspecialist.

En naar de H&M voor een nieuwe outfit.

Ik heb heel wat te compenseren daar. 

Vandaag was ik in de stad, op zoek naar wat bestanddelen voor een surprise, toen ik een nieuw spel tegen kwam in de categorie "hoe verzinnen ze het", namelijk Holle Bolle Big. Een spel met dobbelstenen, plastic hamburgertjes en voor elke speler een big. Bedoeling is om je big zo weinig mogelijk hamburgers te laten eten, gebeurt dat toch, dan is de meedogenloze consequentie dat zijn buik ontploft en jij verliest.

Wat een raar sadistisch spelletje, dacht ik, en vervolgens: zeker weer een verzinsel in de strijd tegen overgewicht bij kinderen, toch een hot item, de laatste jaren. Na enig onderzoek op internet ontdekte ik dat dit, zo meldde onder meer de Telegraaf, inderdaad het geval is: speelgoedfabrikant Goliath poogt op speelse wijze te waarschuwen voor teveel en te vet eten. Ik vraag me op mijn beurt dan weer af wat we volgend jaar kunnen verwachten. Misschien wel Piet het Paffende Paard. Gewoon volgens hetzelfde principe hoor, maar dan worden bij elke sigaret zijn longen zwarter en bij een klaplong heb je verloren. Compleet met piep- en hijggeluiden. Toch weer net even anders. Of Zack de Zuipende Zeemeeuw. Daar zou je dan een kaartspel van kunnen maken. Voor elk alcoholisch drankje moet je kaartjes met hersencellen inleveren en als je hersencellen op zijn heb je verloren. Wie het laatste overblijft, wint. Misschien kunnen er nog wat prikkelende illustraties bij om het geheel nog wat educatiever te maken.

Je zou eventueel ook nog kunnen denken aan uitbreidingssets voor de spellen, voor Zack de Zuipende Zeemeeuw bijvoorbeeld. Tenslotte is alcohol niet alleen slecht voor je hersenen, maar ook voor je lever. De variatiemogelijkheden zijn eindeloos.

Om terug te komen op Holle Bolle Big: als mijn kind ooit zoiets krijgt hoop ik wel dat de gulle gever zo vriendelijk wil zijn om de bon te bewaren. Ik moet zo'n ding echt niet in mijn huis hebben. En nee, ik ben echt geen geitenwollensok die haar kind alleen met verantwoord educatief speelgoed laat spelen, gemaakt van degelijk onbewerkt hout of katoen. Maar er zijn wel grenzen, en een big met een ontploffende buik ligt daar ver overheen.

Straks wordt Holle Bolle Big nog de nieuwste hype in kleuterland. Misschien wel samen met Piet het Paffende Paard en Zack de Zuipende Zeemeeuw. Dat wordt voor mij dan wel weer een probleem, want hoe kan ik mijn kind op pedagogisch verantwoorde manier van die hype weerhouden?

Gelukkig heb ik nog even de tijd om daar over na te denken.

In de categorie 'nutteloos, onzinnig en verspilling van tijd, energie en papier', zie hier het volgende document, dat mij dit weekend via via bereikte:

Hè, gelukkig, ook dit jaar is er weer een grootscheepse kruidnotenfraude verijdeld. Een hele opluchting.

De uitreikinstructie kreeg echter nog een vervolg:

Om hierna het desbetreffende bedrijf nogmaals te redden van de ondergang met:

Een ding wordt me hieruit in ieder geval volkomen duidelijk. Ook als je volwassen bent, geeft Sinterklaas nog een hoop stress. Bij het uitdelen van kruidnoten kan tenslotte een hoop misgaan. Ik vraag me af of er voor december ook nog kerstkransjes op het programma staan, of misschien wel oliebollen. Wellicht moeten de uitdelers dan maar een weekend op training. Voor alle zekerheid.

Ik was dinsdag dus blij verrast te merken dat ik voor het eerst in mijn leven een goed sollicitatiegesprek had gevoerd. Ik werd namelijk uitgenodigd voor een tweede ronde. De vreugde duurde ongeveer een halve middag. Toen realiseerde ik me plotseling dat het sollicitatieformulier dat ik had ingeleverd nog maar half ingevuld was. Dat waren van die dingetjes die ik even op moest zoeken en waarvan ik had gedacht, dat doe ik straks/vanavond/morgen wel, maar er kwam van alles tussen, enfin, ik was het gewoon stomweg vergeten.

Grote schrik!

Ik zag het al helemaal voor me in de eerstvolgende sollicitatie-special in de Yes of in de Viva. Een vetgedrukte kop: de grootste sollicitatieflaters volgens de deskundige. Daar zou het dan staan: 'Laatst hadden we hier een meisje op gesprek, dat ging op zich nog wel goed, maar toen kwamen we erachter dat ze haar sollicitatieformulier maar half had ingevuld. Natuurlijk hebben we haar toen niet meer aangenomen.' Vervolgens een rijtje met do's en don'ts, met als eerste don't: vergeten je sollicitatieformulier af te maken.

Ik had het verprutst. Ik wist het zeker.

Ik heb een hele nacht wakkergelegen van dat stomme formulier. Dion werd er helemaal kriegel van, want als ik wakkerlig, en dan bedoel ik echt góed wakkerliggen, daar heb ik namelijk een talent voor, dan is het meestal onvermijdelijk dat hij óók wakkerligt. Daar had hij weinig zin in. Dus ging hij van die dingen zeggen als, begin er de volgende keer dan ook eerder mee, en ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in mijn geval word ik van dat soort opmerkingen niet bepaald rustiger.

Maar goed, ik zal jullie niet langer in spanning houden: vrijdag had ik het tweede gesprek en ik heb de baan gekregen!

Uiteindelijk is het dus allemaal nog goedgekomen. Maar ik heb er wel van geleerd, ik beloof: de volgende keer zal ik op tijd beginnen. Hand erop.

Mijn surprise telt overigens nog even niet mee. Daarmee ben ik allang te laat om op tijd te beginnen. Maar ik beloof wel: die krijg ik ook wel af. Surprises, dat is onbegonnen haastwerk, dat hoort gewoon bij de traditie van surprises. Maar goed, da's weer een heel ander verhaal. Waar het nu om gaat is, ik heb een nieuwe baan. Jippie!

Natuurlijk is er een heel goede oplossing voor dit soort problemen, namelijk het halen van een rijbewijs.

Ik roep al jaren dat ik nu eindelijk mijn rijbewijs moet halen, ik ben nu 27 en ik heb nog steeds geen enkele rijles gevolgd. Ik heb een keer een oud theorieboek van Dion - die overigens óók geen rijbewijs heeft, het theorieboek valt dus onder de categorie 'zo goed als nieuw, want ongebruikt' - op de hoek van de bank gelegd om door te bladeren, maar ook dat is er niet van gekomen. Een keer heb ik op het punt gestaan me aan te melden voor een rijbewijs-actie van de Yes. Dat was in de maand januari, kort nadat ik me had voorgenomen dat het nieuwe jaar hét jaar moest worden waarin ik er niet meer onderuit kwam: dat rijbewijs moest er komen, en wel vóór Kerst 2006. Wij schrijven 24 november 2006, ik heb me voor niets aangemeld, noch is het theorieboek doorgebladerd en de kans is erg klein dat er nog iets van terecht gaat komen.

Overigens was dat aanmelden er vast wel van gekomen als niet iedereen was gaan roepen dat ik eerst goed moest vergelijken en tig rijscholen moest gaan bellen om informatie in te winnen, et cetera. Daar stagneerde het proces al. Ik ben geen type voor de Consumentengids. Dit soort beslissingen neem je impulsief, ik in elk geval wel, en anders worden ze weer jaaaren uitgesteld.

Misschien ben ik wel gewoon niet gemotiveerd genoeg. Het is niet zo dat bij de gedachte aan een eigen auto mijn hart een sprongetje maakt. Tuurlijk, zo'n hippe Mini Cooper lijkt me leuk, of misschien wel een Chrysler PT Cruiser, fantaseren mag, nietwaar, maar als ik er dan echt goed over nadenk zie ik mezelf helemaal niet in zo'n ding rondscheuren op de grote weg. En in rijles heb ik eigenlijk helemaal geen zin. Het is niet alleen geldgebrek, en tijdgebrek is het zeker niet, ik heb gewoon te weinig zin. Ik had impulsief moeten zijn, toen in januari, dan had ik er niet onderuit gekund. Maar nu het weer bijna een jaar later is denk ik alleen maar, mwoah... komt wel weer een keer.

Misschien is het maar beter als ik het niet meer doe. Als ik gewoon standaard een vertraging van, zeg, een kwartier incalculeer. Gewoon voor de zekerheid en voor mijn eigen gemoedsrust, omdat het dan alleen maar mee kan vallen. Voorlopig ben ik nog wel op de bus aangewezen. Ik ken mezelf namelijk inmiddels wel goed genoeg om te weten dat de kans klein is dat dat rijbewijs er in 2007 wél komt.

Het laatste waar ik op gevallen ben, is de Blackberry. Jullie kennen die dingen misschien wel, een soort van mega-geavanceerde mobiele telefoon schuine streep Palmtop waarmee je de he-le god-gan-se dag kunt mailen. Geweldig toch? In de trein, in de bus, stiekem op het toilet, tijdens de lunchpauze. Et cetera. Top!

Gelukkig heb ik Dion die me af en toe behoedt voor dit soort aankopen. Niet dat hij er zelf vies van is overigens. Hij is net zo'n knopjesfanaat als ik. Maar iemand moet me toch beschermen.

Ach, waarschijnlijk heeft hij gewoon gelijk.

Minstens vier electronische agenda's die ik in een ver verleden heb aangeschaft liggen in mijn ladekastje te genieten van hun vervroegd pensioen. Allemaal zijn ze gekocht met hetzelfde idee: 'Handig als ik onderweg wil schrijven. Of op vakantie.' Om op vakantie te schrijven heb ik inmiddels een laptop en voor onderweg blijkt uiteindelijk maar een ding het handigst: het ouderwetse opschrijfboekje plus pen. Altijd op zak. Onderweg noteren, thuis uitwerken, and Bob's your uncle.

Ik denk dat ik het daar vooralsnog maar bij moet houden, en als de drang te hoog wordt teken ik er wel twee knopjes en een display op.

Met die Blackberry wacht ik dan gewoon tot ik ooit nog eens belangrijk word.

Na de lunch gingen we de koe aaien. Dat was te overzien: vijf mensen en een enkele koe. De koe hoorde thuis in een ander weiland en met vereende krachten werd ze thuisgebracht. Verongelijkt dat het zaterdagse uitje al afgelopen was, sjokte de koe de wei in, maar bleef wat sneaky rondhangen in de buurt van het hek.

Vervolgens gingen we de paarden aaien. Dat was wat anders. Ik zeg het maar eerlijk, ik ben een beetje bang voor paarden. Die angst heeft een lang verleden. Toen ik bijna tien was, mocht ik na lang zeuren op paardrijles. Om vervolgens, na enkele ongelukjes op de manege, voor mijn tiende verjaardag te vragen of ik er weer vanaf mocht. Mijn allerlaatste ervaring met paardrijden had ik in de vijfde klas van het gymnasium, toen we - heel luxe - keuzesport hadden met gym en ik - heel naïef - koos voor, jawel, paardrijden. Het paard dat ik kreeg toegewezen was het grootste paard available, de paarden op die manege konden onderling niet erg goed met elkaar opschieten en uitten dat bij voorkeur tijdens de lessen en helaas, helaas bleef het tijdens die lessen niet bij rondjes stappen alleen. Na twee keer ben ik afgehaakt en als sanctie moest ik met de brugklas gymmen. Goed in gym was ik nooit, dus ik voelde me een onhandige grote lummel, en natuurlijk was het uitgerekend de klas van het broertje van mijn vriendin. Tot zover mijn ervaring met paarden. Ik ben nooit meer van mijn angst hersteld. In Leiden kwam ik vaak langs het stadhuis en regelmatig stond er dan een koetsje met paarden voor. Voor mij genoeg om een klein blokje om te maken. Paarden zijn brrr.

Binnen twee minuten waren we omsingeld door vijf van die sujetten die onheilspellend dichtbij kwamen. Daar begonnen ze een beetje heen en weer te bewegen. Nooit achter een paard gaan staan, herinnerde ik me, maar het leek alsof ze overal waren en altijd stond er wel eentje met zijn kont naar me toe. Ik wist niet wat ik enger vond, dat of die grote hoofden. Eentje stak zijn neus in de nek van J.'s vriend. Ik verschool me snel achter J., maar daar kwam er alweer eentje aanlopen. Wat moet het vreselijk zijn om bang te zijn voor spinnen, dacht ik. Dit was nog wel te vermijden. Paarden lopen niet over je muur, hangen niet aan een draadje boven je hoofd als je in bed ligt. Je schijnt zelfs in je leven meerdere spinnen te consumeren in je slaap. Enfin, ik dwaal af.

Na de paarden gingen we de schapen voeren. Dat was niet eng, maar dat had er misschien ook mee te maken dat de schapen achter een hek zaten. Of misschien kan ik gewoon wel beter met schapen overweg dan met paarden. Wie zal het zeggen? Ze zijn in ieder geval niet zo groot. Ik durfde ze zelfs over hun hoofd te aaien. Eentje had een rastakuif, de ander een permanentje. Het waren er vier in totaal. Vier theekransmevrouwtjes.

Aan het eind van de dag - het was een leuke dag - bracht J. me naar het station. De koe zat weer langs het tuinpad en keek een beetje dreigend. J. draaide het raampje deze keer niet open, maar uit voorzorg dook ik vast weg. 

Het platteland... het safaripark is er NIETS bij.

Het jaar dat ik elf was. De operatie, de intensive care, de kinderafdeling, het bezoek, het plakboek vol kaarten, het moment waarop ik na mijn operatie voor het eerst in de spiegel keek en tot de ontdekking kwam dat mijn haar was weggeschoren. De periode er na, van het moe zijn en niets mogen doen, met gymles langs de kant mogen zitten, binnen blijven als het buiten vriest en iedereen aan het schaatsen is, controles bij de neuroloog en bij de kinderpsycholoog, van iedereen die weet wat er met je is gebeurd, alsof je opeens een locale beroemdheid bent. Zelf hersenchirurg willen worden, of kinderpsycholoog, want dát is je belevingswereld op dat moment. De zomervakantie. De basisschool, het laatste jaar. Oefenen voor de afscheidsmusical. Goede Tijden, Slechte Tijden kwam op tv en de hele klas keek. De CITO-toets. Fanmail sturen. Nog een keer naar het ziekenhuis moeten om nog eens geopereerd te worden. Op die dag kwam de envelop van RTL 4. Ik was half kaalgeschoren, duizelig en misselijk van de narcose, en zo blij als alleen een kind van elf kan zijn met drie promotiefoto's.

Tijdens de afscheidsmusical in groep 8 was ik jarig en dus kreeg ik bloemen van het schoolhoofd.

Pas jaren later drong het tot me door wat hij daar eigenlijk mee bedoelde.

Ik ging naar de brugklas en alles verdween net zo plotseling weer naar de achtergrond als het mijn leven in was gekomen. Maandenlang had iedereen erover gepraat, er rekening mee gehouden, gevraagd hoe het met me was en opeens leek het net of het nooit echt gebeurd was. Alsof het opeens alleen nog bestond in mijn hoofd. Ik ging weer gewoon naar de gymles. Ik was weer net als iedereen. Een gewoon meisje van twaalf, dat verkering wilde vragen maar het nooit durfde, stiekem bang was voor de scherpe tong van haar lerares Frans en nog steeds elke dag naar Goede Tijden, Slechte Tijden keek.

Tja, het jaar dat ik elf was. Mijn ziekenhuisjaar. Het werd een soort tijdsbreuk. Een scheidslijn. Dingen waren van voor het ongeluk of na het ongeluk.

Soms is jeugdsentiment niet zomaar jeugdsentiment.

Het is trouwens wel raar om naar die oude afleveringen te kijken als je weet dat ze allemaal tenminste een keer verkracht, ontvoerd en doodgewaand zullen worden. Bijna alle personages van weleer zijn inmiddels jong gestorven, vermist of geëmigreerd, op een paar hardnekkige oudgedienden na dan. Af en toe keert er dan weer eens iemand terug, of ze nu officieel dood waren of niet, dat maakt niet uit. Desnoods keren ze terug als geest of als frauduleuze dubbelganger. 

In Goede Tijden, Slechte Tijden, weten we allemaal, kan tegenwoordig alles.

Ik moet eerlijk zeggen, ik zie het nu niet meer zo vaak (lees: ik snap er nu geen zak meer van). Maar in de eerste jaren keek ik trouw iedere dag. Daarom zijn die afleveringen zo leuk om terug te zien. Niet om de verhaallijn, niet om de personages, maar om het gevoel weer even elf te zijn, mezelf terug te zien bij mijn oma in de huiskamer of samen met mijn vriendinnetje voor de televisie, stiekem natuurlijk, want zij mocht eigenlijk niet kijken, en als je elf bent denk je nog dat ouders niets door hebben.

Voorlopig heb ik nog wel even wat te bekijken.

Daarna is het wachten op seizoen 2.

Dat klinkt heel goed en dat is het ongetwijfeld ook, maar eerlijk gezegd is het als je gewend bent om iedere nacht minstens vier keer wakker te worden wel even een vette tegenvaller als je denkt dat je nog een halve nacht te goed hebt en opeens blijkt het al ochtend.

Opeens schoot me te binnen dat ik wel zin had in pasta met verse spinazie, geroerbakt in de wok, en dan met crème fraiche erbij. Alleen zag ik toen opeens de potjes spinazie a la crème voor me die nog onderin het keukenkastje staan. Eigenlijk staat onze hele keuken vol potjes spinazie en andere dingen die ik iedere week koop, gewoon 'voor de zekerheid' (ik noem maar wat: pasta, tomatenpuree, kokosmelk, uien, echt voorraadkasten vol hebben we daarvan). En dan kun je wel blijven aanvullen en aanvullen en aanvullen, maar voor je het weet is alles over de datum en mooi niet dat ik het dan nog eet. En dan moet je het dus weggooien, en dat is natuurlijk wel het toppunt van verspilling. Waar het dus op neerkomt is, je moet eerst opmaken wat je al hebt. Dat is gewoon zo.

Ik werd op z'n zachtst gezegd nogal moedeloos van die vijf potjes spinazie waar ik me een weg doorheen moest banen voor ik ook maar mocht denken aan verse spinazie. Op slag kon ik geen enkel gerecht meer bedenken wat ik wilde maken. Alles wat in me opkwam was onpraktisch of dat hadden we pas nog gegeten of ik had er gewoon geen trek in. Werkelijk niets constructiefs kwam bij me naar boven. Die verse spinazie blokkeerde als het ware mijn fantasie. En ik kon nog wel tien minuten voor dat rek blijven staan, maar daar schoot ik natuurlijk ook niet zoveel mee op.

Toen heb ik die verse spinazie uiteindelijk maar gewoon gekocht. Af en toe moet je toch durven rebelleren.

En nu is er dus die box. Met alle afleveringen van vroeger. Met Arnie met zijn wijduitstaande haar en zijn vreselijke hockeyclub-accent, recalcitrante, eeuwig booskijkende Peter met zijn zwarte leren jek, Myriam met haar excentrieke kapsels vol palmbomen en strandstoelen, dokter Simon, Helen Helmink, Daniël die nooit een achternaam had en uiteindelijk - opmerkelijk genoeg - maar 'Daniël Daniël' bleek te heten en al die anderen. 

Misschien dat ik 'm lekker stiekem toch wel koop. Ja, weet je wat, ik koop 'm binnenkort gewoon. GTST is voor mij het ultieme jeugdsentiment. En zeg nou zelf, zeventig euro voor tachtig uur ultiem jeugdsentiment - minder dan een euro per uur! - dat is toch eigenlijk geen geld?

Instinker!, dacht ik, ik ga daar een beetje klakkeloos 'Wolfgang Amadeus' invullen, dat zou wel heel makkelijk zijn. Nee, daar trapte ik mooi niet in. Dus ik surfen naar Wikipedia. En móói dat ik gelijk had. Johannes Chrysostomus Wolfgangus Theofilus Mozart, bleek het correcte antwoord te zijn. Ha! Ingenomen met mezelf surfte ik weer terug naar Charlotte en vulde daar mijn briljante ontdekking in. Ik zou wel eens even laten zien dat ik me niet uit het veld liet slaan door strikvragen.

Meestal begin ik uiteindelijk juist te lezen op een heel ongeschikt moment, bijvoorbeeld 's nachts om twee uur als ik eigenlijk moet slapen omdat ik er 's ochtends op tijd uit moet. Gewoon omdat ik dan opeens niet meer kan wachten.

Frustrerend is dat trouwens, als je verkouden bent: het tempo waarmee een nieuw, fris, droog zakdoekje óók weer vies en klef wordt. Om maar niet te spreken over de huid rond je neus die je steeds rauwer en roder voelt worden. Af en toe ging ik eens naar de wc en dacht, ik kijk niet in de spiegel. Maar dan keek ik toch. Frustrerend, ook.

'Ik vind het wel een heel lastig gesprek,' zei ik toen we - eindelijk, na bijna drie kwartier wegsmelten van ellende - bijna klaar waren. 'Normaalgesproken gaat het niet zó rot als vandaag.'

'Nou, dat hoop ik dan maar voor je,' zei de vrouw aan de andere kant van het bureau onheilspellend.

Get the picture?

...na onderstaand gesprekje met Dion heb ik er een hard hoofd in of die er een dezer dagen al komt te staan bij ons thuis.

'Ik zet 'm lekker vast neer, hoor!'

'Ik hou je gewoon tegen!'

'Dan doe ik het als je naar je werk bent.'

'Dan neem ik ontslag.'

Zucht. Dan moet ik me toch maar beperken tot het stiekem loeren naar andermans kerstboom. 

Nu maar hopen dat er mensen zijn die a) ook niet kunnen wachten en b) zich er écht niets van aantrekken dat het pas november is.

Want elk jaar hoor je het wel minstens een keer of tien. 'Nou zeg, ik fietste net naar school en ik zag al een kerstboom. Nú al.' Of ook zoiets: 'Ik was net in de supermarkt en ze hadden al kruidnoten! In septémber!' Meestal gevolgd door: 'Als ze er nu al zijn dan heb ik er in december niet eens meer trek in.' Mensen toch. Is het jullie nooit opgevallen dat kruidnoten eigenlijk gewoon hele kleine speculaasjes zijn? Dat speculaasjes gewoon het hele jaar door verkrijgbaar zijn bij iedere Nederlandse supermarkt? 

Sowieso verbaast die decemberchagrijn me altijd ontzettend. De feestdagen zijn te commercieel, schijnheilig, verplicht. 'De rest van het jaar zie je ze niet en met kerst moet je opeens gezellig bij elkaar gaan zitten.'

Hebben jullie ooit iemand over Carnaval horen zeggen: 'Het hele jaar zie je niemand in een boerenkiel en opeens loopt iedereen erin?' Of over Leids Ontzet: 'Nou, ik vier het maar eens een weekje later hoor, ik vind het zo'n verplichting dat het altijd op 3 oktober moet!' Of gewoon op een gemiddelde stapavond: 'De rest van de week zitten ze serieus te doen op hun werk, maar in de kroeg opeens een beetje lollig doen hè? Stelletje schijnheilen!' Daarbij is het ook niet bepaald zo dat er aan zulke avonden niet wordt verdiend. Over commercieel gesproken. Het lijkt bijna wel of het hip is om af te geven op kerst. Net als op Valentijnsdag bijvoorbeeld, of op familieverjaardagen, of op bungalowparken. Et cetera. Maar goed, daar hebben we het nu niet over. We hebben het nu over kerst.

Ik zeg het maar gewoon, ik ben dol op kerst. De kerstvakantie is iets waar ik al vanaf september naartoe leef. Ik kan me ook nooit voorstellen dat er mensen zijn voor wie de kerstvakantie gewoon zomaar twee vrije weken zijn, of nog erger, gewoon zomaar twee niet-vrije weken. Voor mij is het de familievakantie, twee weken met z'n allen naar een - jawel - bungalowpark, en dat doen we al jaren zo. Mensen voor wie elk familiebezoek letterlijk een bezoeking is, die geregeld klagen over kringetjesverjaardagen met klapstoelen, plakjes leverworst en blokjes kaas en die met de feestdagen het liefst op de Bahama's gaan zitten zullen dit misschien de ultieme nachtmerrie vinden, maar ik heb de mooiste herinneringen aan die vakanties. De speurtochten in het bos. Met Kerstmis buiten barbecue'en bij de heater. Het spel dat we 's avonds altijd doen, twee teams tegen elkaar, mijn oom als quizmaster. Het aftellen op Oudejaarsavond. Alleen van de reis erheen zit ik al zichtbaar te genieten. Gewoon, omdat het weer zover is. Heerlijk!

Het enige minpunt van de kerstvakantie is als ie afgelopen is. Ik val dan standaard in een weemoedig januari-gat, en dan ben ík het die chagrijnig wordt van kerstbomen. Gelukkig is het nu november en word ik er alleen maar zeer vrolijk van.

Eigenlijk zou iedereen een kerst moeten hebben als de onze.

Het kwam door een televisieprogramma dat ik weer aan J. moest denken. Holland's Next Top Model om precies te zijn. Niet echt een programma waar hij ooit naar zou kijken, maar het kwam door Sanne. Door de lach van Sanne. Ze lachte net als J. Misschien was ik wel de enige die dat zag. Maar het maakte wel dat ik me weer ging afvragen hoe het met J. was.

Een paar maanden geleden reisde ik voor mijn stage iedere dag via Utrecht, waar J. woont. Vaak miste ik mijn aansluiting en hing ik een minuut of tien rond in de stationshal. Altijd was ik erop bedacht dat ik hem zou tegenkomen. Ik vroeg me af hoe we zouden reageren. Of we weg zouden kijken, elkaar snel gedag zouden zeggen, een kort gesprekje zouden voeren. Misschien zouden er wel essentiële dingen worden gezegd, vragen beantwoord. Want voor mij was het nog niet echt afgerond. Het was net een soort fantoompijn. De vriendschap was weg, maar er knaagde nog steeds iets. Er bleven losse eindjes.

Ik ben J. nooit tegengekomen. Niet op het Centraal Station en ook niet ergens anders. Ik rondde mijn stage af, ging trouwen, mijn boek kwam uit en het hele J.-gebeuren verdween naar de achtergrond. Het enige dat ik soms nog dacht was, jammer eigenlijk, dat hij er niet bij is. Maar meer ook niet. Ik kon het eindelijk loslaten.

Op sommige vragen vind je geen antwoord. Dat heb ik al een aantal jaar geleden geaccepteerd. Zo ook niet op de vraag hoe het verdergaat met J. of waarom we nou precies niet meer met elkaar om kunnen gaan terwijl we ooit zulke goede vrienden waren. Het doet er niet meer toe. Misschien komen we elkaar ooit nog tegen, misschien niet. We zien wel. 

Ik geloof nog steeds dat vriendschap blijvend kan zijn.

Dat is wat er toe doet.