Het weblog van Susan -

21 Dec 06 - 16:44Nog even gauw voor ik op vakantie ga...

...langs de tandarts geweest, die achtereenvolgens de volgende dingen in mijn mond stopte: een erg pijnlijk klemmetje, een soort keukenzeil, dat rare fotogeval, allerlei verschillende ragertjes en boortjes, Glorix, een verzameling rubberen staafjes, een rokende soldeerbout, nog een ander erg pijnlijk klemmetje en zo nog wat zaken.

Ondertussen babbelde hij door over het stukje dat ik had geschreven over mijn vorige bezoek en dat hij erg benieuwd was naar het verslag van vandaag. Ik was niet in staat om te antwoorden dat ik vandaag op vakantie zou gaan en eigenlijk helemaal niet meer van plan was om nog op mijn weblog te schrijven. Tja, wie zwijgt, stemt toe. Ik wil hem natuurlijk niet teleurstellen.

Het wonder is in ieder geval geschied: waar vanmorgen alleen nog maar een scherfje overeind stond, staat nu weer gewoon een kies. Hij moest 'm nog wel even bijschuren: 'Even een mooi modelletje creëren!' Al het gereedschap dat je nodig hebt om je huis op te knappen, heeft hij in het klein voor je gebit. Pimp my teeth!

Misschien is het voor jullie wel doodnormaal, maar na jarenlang een tandarts te hebben gehad met een praktijk afkomstig uit The Flintstones, is alles voor mij een openbaring.

Nu ben ik echt weg. Over een uur vertrekken we. Dus lieve lezers, nogmaals fijne dagen en tot over twee weken!

drie reacties - § ¶

21 Dec 06 - 00:32Op vakantie, dus tot over twee weken!

Morgen is het dan zo ver: onze jaarlijkse familievakantie! We zijn helemaal klaar voor vertrek. Net als andere jaren wordt het ook nu weer een complete volksverhuizing. Een Playstation, onze laptops, de Home Cinema Set van mijn ouders, een combi-magnetron, een he-le-boel kerstversieringen. Want dat is altijd het eerste dat we doen als we aankomen in een huisje: de boel verbouwen. Soms letterlijk: als het moet zetten we de meubels ook een beetje anders neer, dat moet kunnen voor die twee weken. Wij voelen ons graag thuis. Versieren is in elk geval een vaste prik.

Dat versieren krijgt dit jaar weer een extra dimensie door de aanschaf van onze megahippe nieuwe kerststal. Mijn moeder en ik hadden net een zenuwslopende rij met gillende kinderen en nerveuze ouders overleefd om cadeautjes voor de kleintjes bemachtigen. En toen zagen we 'm. De kerststal van Fisherprice Little People. Oké, het is niet helemaal bedoeld voor mensen van onze leeftijd. Lees: het is bedoeld voor peuters. Who cares. Leeftijd is maar een getal. Wij waren in ieder geval meteen verliefd. En dat betekende maar één ding: die doos uit het rek pakken en maar weer achteraan sluiten in een nieuwe eindeloze rij.

Mijn vader en Dion waren uiteraard ook razend enthousiast. Dat spreekt voor zich.

Alles is ingepakt. Om alles daar te krijgen moet mijn vader twee keer rijden (mijn vader, ja. Mijn moeder, Dion en ik zijn stakkers zonder rijbewijs). Mijn moeder en ik gaan stevig winkelen in de vakantie, dus op de terugweg moet ie vast drie keer. Gelukkig voor hem gaan we belachelijk dichtbij op vakantie.

Iedereen fijne feestdagen gewenst en tot over twee weken!

twee reacties - § ¶

18 Dec 06 - 17:08Rommel

Tot op zekere hoogte kan ik best met rommel leven. Natuurlijk zijn er grenzen en komt er altijd weer een moment dat ik niet meer tegen de chaos kan, tegen de enorme stapel boeken naast mijn bed, de berg kleren over de stoel, de troep op het glazen tafeltje. Maar de lat voor opgeruimdheid ligt bij ons niet zo heel erg hoog.

Mijn moeder daarentegen kan absoluut geen rommel verdragen. Niet alleen in haar eigen huis, maar ook in ons huis. Ze hoeft de rommel niet eens te zíen. Het is genoeg om in haar eigen huis te zitten en zich een voorstelling te maken van hoe het er bij ons uitziet. Dan begint het al te kriebelen.

Af en toe komt ze bij ons helpen. Dat is altijd één grote reorganisatie. Dan gooit ze alle rommel op een grote berg, verzamelt een vuilniszal vol troep-die-nu-eindelijk-eens-weg moet en veegt met de Swiffer een hoeveelheid stof en haren bij elkaar waar je eng van wordt - terwijl het toch echt weer niet zo is dat we nooit stofzuigen. Maar je hebt gewoon van die hoekjes en plekjes onder banken en achter kastjes die je op de een of andere manier altijd vergeet. Het is toch altijd weer een soort examen en we halen zelden een hoog cijfer. 'Dat overhemd heb ik drie weken geleden daar neergelegd MET DE BEDOELING DAT JULLIE HET ZOUDEN WEGHANGEN!' 'Zijn dat nou nog steeds diezelfde rijstwafels als twee maanden geleden?!' Ik weet het. Het logeermatras had al in oktober naar de schuur gemoeten en staat dus al twee maanden tegen de muur. De kaarten die we op onze trouwdag - in augustus! - hebben gekregen, stonden tot gisteren nog steeds op de schoorsteenmantel. Ook de papieren van mijn scriptie, waar ik toch ook alweer bijna vier maanden mee klaar ben, zijn nog steeds present, inclusief alle kladblaadjes en mislukte versies. Laatst viste mijn moeder zelfs een duikbril uit de lectuurmand. Malta 2004, impulsaankoop, nooit gebruikt. Hoe dat ding daar komt? Geen idee. We woonden toen nog niet eens in dit huis. Er zit geen enkele logica in. Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe groot de totale omvang is van alle nutteloze spullen die hier rondslingeren. Misschien zouden we wel een veel groter huis kunnen hebben dan we denken. Een hele kamer extra of zo.

Ik moet toegeven dat het door mijn moeder komt dat het hier nu weer enigszins toonbaar is. Als het zo netjes is nemen we ons altijd voor dat het nu écht netjes blijft. Gelukkig gaan we donderdag op vakantie, dat betekent twee weken geen gelegenheid tot rommel maken en dus twee weken bonus. Voor de periode daarna kunnen we er altijd nog een goed voornemen voor 2007 tegenaan gooien.

drie reacties - § ¶

15 Dec 06 - 12:30Telefoongesprek

'Jij, thuisgebleven? Dat is helemaal niks voor jou.' (....) 'Dat is HELEMAAL NIETS VOOR JOU!' (.....)

'Ik kom morgen nog wel even langs.' (....) 'Morgen!!' (.....) 'MOR-GEN!!!'

'Hij is zeker doof,' zei de oudere mevrouw aan de overkant van het gangpad.

'Ja, ik ben zondag natuurlijk ook nog jarig, maar ik denk dat ik gewoon uitga op mijn verjaardag.' (......) 'Ik haat die visite, ik gun hun geen ene drank.' (....) 'Ik gun hun GEEN ENE DRANK!' (.....) 'Zij zeker allemaal gratis zuipen en vreten bij mij thuis... dan gebruik ik dat geld liever om uit te gaan, met mensen die ik écht leuk vind...'

'We kunnen allemaal meegenieten!' constateerde de vrouw aan de overkant. Blijkbaar was het haar eerste ervaring met Bellen in het Openbaar.

'Die kleine, die wordt ook steeds lastiger!' (......) 'Dan zeg ik gewoon, opdonderen, opkankeren jij!' (.......) 'Ja hij zegt dan van, zooo, leert ie die woorden van jou, maar dan zeg ik, nee, dat leert die leert ie op de peuterspeelzaal!' (.....) 'Ja joh, daar zitten allemaal van die buitenlandse kinderen en die spóren gewoon niet!' (......) 'Ja, die praat Turks tegen hem en nou denkt ie dat ie ook Turks is!'

Het meisje praatte nog door over haar peuter-met-identiteitscrisis en de vrouw aan de overkant moest haar gezicht in alle bochten wringen om nóg veelbetekenendere blikken uit te kunnen wisselen met de mensen om haar heen.

'Nou, dan zie ik je morgen wel. MORGEN! MOR-GEN!'

Ze hing op, borg haar telefoon weg en ging weer uit het raam kijken. Een mooie meid was het, maar ze leek opeens anders dan voordat ze dat gesprek had gevoerd en nog niets had gezegd. Raar effect is dat toch.

'Wij moeten ook eens zo'n eh... telefoon aanschaffen,' zei de vrouw aan de overkant.

'Die zou jij tóch alleen maar thuis laten liggen,' bromde haar man.

een reactie - § ¶

13 Dec 06 - 15:04X-factor

Samen met mijn moeder volg ik de X-factor. Dion en mijn vader volgen het programma echter nadrukkelijk NIET. Zeggen ze. Zodra wij ons voor de tv installeren, begint Dion de Computer Totaal te lezen en gaat mijn vader aan de eettafel achter zijn laptop zitten.

Een kwartier later sist Dion verstoord dat we er niet doorheen mogen praten.

'Jezus, dat klinkt toch nergens naar! Dat mens lijkt wel een gekookte sok!' horen we een wel heel bekende stem vlak achter ons zeggen. De stoel van mijn vader, die net nog gewoon bij de tafel stond, is plotseling op miraculeuze wijze verplaatst en staat nu ongeveer een meter achter de bank.

'Waarom kom je niet gewoon op de bank zitten?' vraag ik.

'Nou, ik was eigenlijk op weg naar iets anders, maar...'

'...toen moest je even rusten?' vult mijn moeder aan.

'Stil nou!' roept Dion weer. 'Zo hoor ik toch niks!'

Natuuuuuuurlijk willen we best stil zijn tijdens de X-factor. Of tijdens andere televisieprogramma's waar jullie zogenaamd NIET naar kijken.

Maar geef dat dan wel even van tevoren aan. Het scheelt ons een hoop verwarring. Het scheelt jullie een hoop gedoe. Deal?

Wie is er trouwens nog meer voor dat naamloze groepje van zes?

zes reacties - § ¶

10 Dec 06 - 18:02Paniek

Er moet iets aangepakt worden. Ik weet niet hoe en wanneer precies. Ik weet alleen dat het anders moet, en snel.

Maar ik durf niet goed.

Misschien heb ik het wel eens eerder verteld: ik ben emetofoob. Lees: ik heb een panische angst voor overgeven en alles wat ermee te maken heeft. Als er op tv wordt gekotst, vlucht ik de kamer uit. Van het woord buikgriep krijg ik letterlijk de kriebels. Dingen die over de houdbaarheidsdatum zijn, of die datum zelfs maar naderen, ik gooi ze meteen weg. Overgeven: ik wil er niet over lezen, niet naar kijken, niet aan denken en eigenlijk liever ook niet over schrijven. Emetofobie is geen onderwerp voor romantische verhalen. Meestal schaam ik me ervoor dat ik het heb en de rest van de tijd wil ik het gewoon vergeten.

Eens in de zoveel tijd word ik overvallen door paniek. Daar kan een aanleiding voor zijn, of niet, soms is het zomaar. Afgelopen vrijdag wist ik heel zeker dat ik een verdomd goede reden had. Woensdag hadden we spekkoek gekocht, maar vergeten op te eten en al die tijd had het op het tafeltje in de huiskamer gelegen. Vrijdagavond na het eten was een prima gelegenheid voor thee met spekkoek. Tot het opeens tot me doordrong dat spekkoek in de supermarkt, in de toko, overal altijd gekoeld ligt. En dat ik een keer op internet een verhaal had gelezen van iemand die voedselvergiftiging had opgelopen door spekkoek. Als je een fobie hebt, kan internet je grootste vriend zijn, maar soms ook je grootste vijand. Ik begon als een malloot te googelen naar het gevaar dat we hadden gelopen en gebruikte zoektermen als 'houdbaarheid spekkoek', 'voedselvergiftiging spekkoek', 'spekkoek buiten de koelkast', 'bedorven spekkoek'. Et cetera. Het enige dat ik vond was dat spekkoek, verpakt in folie, een week houdbaar was in de koelkast.

Ik herhaal, houdbaar in de koelkast.

En toen brak dus de oorlog uit in mezelf.

Trillen. IJsberen. Wiebelen. Overal de kriebels. Niet meer kunnen concentreren op de tv. Dion bleef zo kalm als wat. 'Daar word je niet ziek van, echt niet.' Maar ik wist zeker dat we die nacht allebei ziek zouden worden, en wie zorgde er dan nog voor wie? Deze keer kwamen we er niet onderuit. Wat zat er allemaal in spekkoek dat kon bederven? In elk geval ei, en vast nog een heleboel meer.

Mensen vragen wel eens als je volledig van het pad af bent: 'Is het tijd voor je pilletje?' Op dat moment was het inderdaad tijd voor mijn pilletje. Ooit, tijdens een eerdere paniekaanval, schreef de dokter me pillen voor en ik besloot het restant daarvan te bewaren voor noodgevallen. Sinds die keer, in september was dat, had ik ze niet meer aangeraakt. Maar ik besloot: dit is een noodgeval.

Het nadeel van die pillen is dat ze je gedachten niet kunnen veranderen. Eenmaal in bed dacht ik nog steeds dat we die nacht doodziek zouden worden. Het voordeel van die pillen is dan wel weer dat ze zorgen dat tenminste je lichaam zegt: 'Pieker jij maar rustig door meid, maar ik ga vast slapen, de groeten en tot morgen.' Je wordt moe, je wordt een beetje moeier en dan doe je opeens je ogen open en je realiseert je dat je de voorgaande twintig minuten hebt geslapen. Dan val je weer weg en voor je het weet komt de ochtend.

Als ik in paniek ben is de nacht het meest beklemmend. 's Morgens kan ik alles weer een beetje helder zien.

Buiten was het licht, ik had bijna de klok rond geslapen en ik was níet ziek geworden. Dion had gelijk.

Die fobie van mij, ik betwijfel vaak of ik er ooit vanaf kan komen. Omdat ik me gewoon niet kan voorstellen hoe het is om 'm niet te hebben. Soms wil ik er ook niet vanaf. Omdat ik bang ben dat als ik niet meer bang ben, ik ook niet meer alert ben en overal mijn grip op verlies, plotseling dingen eet die weken over de datum zijn, besmet raak met salmonella en elke maand ziek zal worden. Belachelijk misschien, maar zo werkt het in mijn hoofd.

Zoals ik al zei, er moet toch echt een keer iets gebeuren. Misschien wel ergens in het nieuwe jaar. Dat rijbewijs zal er toch wel nooit komen, dus ik heb nog wel plaats voor een goed voornemen. Maar pin me er niet op vast a.u.b. Als je niet beter weet is een fobie toch een beetje als een veilige vaste wal. En ik maar tobben of die brug stevig genoeg is om overheen te wandelen.

zes reacties - § ¶

07 Dec 06 - 13:28Traag

Dinsdag was zo ongeveer de meest trage dag in de geschiedenis. Het begon 's morgens al, toen ik langs moest bij de personeelsadministratie van mijn nieuwe baan, gevestigd in het hoofdgebouw. Daarvoor moest ik met een bus en een tram. Alles bij elkaar zou dat ongeveer een half uur duren. In theorie, welteverstaan. Het begon al met een bus die niet kwam opdagen, de volgende bus die óók niet op kwam dagen. Uiteindelijk kwamen ze alletwee tegelijk, om vervolgens de rest van de rit muurvast te zitten in het verkeer. Daardoor miste ik de aansluiting op mijn tram. De tram die ik uiteindelijk wél had moest weer wachten omdat de brug openstond.

Zeg nou zelf, op zo'n moment is je leven toch net een verfilming van Het Grote Smoezenboek? Bus te laat, vast in het verkeer, tram gemist, brug stond open. Het ontbrak er nog aan dat ik de halte miste. Dat zou ook wel heel dom geweest zijn trouwens, want dat is me al een keer overkomen daar, maar dat terzijde.

Overdag hoefde ik verder niet veel, ja, een document ophalen bij het gemeentehuis, ik had rijen en rijen voorzien, zo ongeveer tot op de straat, maar dat viel mee. De traagheid ging 's avonds verder. We zouden Sinterklaas gaan vieren bij familie en moesten daarvoor met de auto van Voorburg naar Leiderdorp rijden. Voor de mensen die niet bekend zijn in Zuid-Holland: dat is normaalgesproken ritje van nog geen half uur. Op Sinterklaasavond waren we in een half uur Voorburg nog niet eens uit. We waren intussen maar een spelletje gaan doen. Plaatsnamen met een L. Na drie kwartier waren we net voorbij Leidsenhage. Plaatsnamen met een S. Na een uur hadden we eindelijk Leidschendam verlaten. Plaatsnamen met een C. Na nog eens drie kwartier, een heleboel plaatsnamen en een paar telefoontjes van Sinterklaas en Zwarte Piet die in de auto voor de deur zaten te wachten tot iedereen eindelijk binnen was, waren we eindelijk op de plaats van bestemming. Dat was dus een totale reistijd van een uur en drie kwartier!! In die tijd rijd je naar de Duitse grens. In die tijd vlieg je naar Berlijn en terug.

Daarna kwam de vaart in de avond. Het was dan ook al behoorlijk laat, al waren we toch echt wel op tijd weggegaan. Sinterklaas (die steeds op geheimzinnige wijze zijn mijter verloor) en Zwarte Piet dropten een aanzienlijke zak speelgoed, riepen vier kinderen bij zich voor een liedje en verlieten weer het pand. Kort daarna arriveerden er twee personen die - heel gek - nóg langer in de file hadden gestaan. Jeetje, wat een file, dat ze er nu pas waren en precies Sinterklaas en Zwarte Piet hadden gemist.

En met mijn hoofd nog in die stapvoets rijdende auto ergens tussen Voorburg en Leiderdorp vond ik dat een erg geloofwaardig verhaal.

vier reacties - § ¶

04 Dec 06 - 23:17Flossen

Eindelijk hebben we dan een electrische tandenborstel. Zo'n professionele, die 80.000 roterende poetsbewegingen per minuut maakt. En we hebben dental tape om - met een zagende beweging! - mee te flossen. Af en toe blijft het vastzitten en dan ben ik bang dat er een moment komt waarop ik het met de keukenschaar moet verwijderen en met het restant tussen mijn tanden naar mijn werk zal moeten.

Bovendien vraag ik me af hoe lang ik dat flossen ga volhouden. Ik weet dat het elke dag moet en het lijkt heel simpel, een handeling van een halve minuut die je even tussendoor doet. Maar juist zulke dingen schieten er vaak bij in. Neem de Lateral Thigh Stepper die ik elke dag zou gaan gebruiken, een kwartier per dag, tien minuten of zelfs vijf zou al heel wat zijn. Of: elke dag onder de zonnebank. Dat soort dingen. Ik doe het geen van allen. Die dingen staan na een halve week alleen maar in de weg en herinneren me soms pijnlijk aan mijn nalatigheid als ik er weer eens over struikel of mijn voet eraan stoot.

Die dental tape valt in dat opzicht dan nog mee. Dat neemt niet veel plek in op het plankje boven de wasbak. Of op de salontafel. Of op de schoorsteenmantel. Of waar ik het nu dan weer heb neergezet. Waar ik alleen wel bang voor ben is dat de tandarts EXACT kan zien hoe vaak ik geflosst heb in de voorbije weken. Dat het zelfs zichtbaar is dat die electrische borstel en die floss gisteren pas zijn aangeschaft inplaats van meteen na dat vreselijke bezoek van laatst. Waardoor er een nog vreselijker bezoek volgt. Ik denk dat ik deze keer dus maar eens moet volhouden. Ik kom er niet onderuit, al gaat mijn tandvlees keihard bloeden en loop ik het risico om voortaan met een witte draad tussen mijn tanden door het leven te moeten. De tandarts ziet tenslotte alles. Hij is net Sinterklaas met zijn grote boek. Alleen dan erger.

twaalf reacties - § ¶

01 Dec 06 - 22:32Suprise

Als je bezig bent met een surprise kom je tot heel nieuwe huishoudelijke inzichten. Bijvoorbeeld dat je zilverkleurige acryl lak heel goed van je laminaat kunt verwijderen met keukenontvetter. Of dat als je op zoek bent naar een leeg doosje voor de finishing touch van je surprise, de voorraad in de keukenkast plotseling immense proporties aangenomen blijkt te hebben. Als je het nodig hebt is alles op, maar opeens blijk ik dozen en dozen te hebben vol rijst, paneermeel, cacao, gestampte muisjes, et cetera. Allemaal tot aan de rand gevuld en houdbaar tot 2008.

En uiteindelijk belanden onze creaties, met liefde, bloed, zweet en tranen gemaakt, weer bij de vuilnis. Vroeger kon ik ze nooit weggooien. Ik heb ooit een surprise jarenlang bewaard, maar daar kun je toch moeilijk een gewoonte van maken. Tenzij je wel erg veel ruimte over hebt. Maar toch, het blijft zonde.

Ik ben voor een surprise-museum.