23 Feb 07 - 21:14Dromen
Soms heb ik wel eens dromen waar ik zelf helemaal niet in voorkom. Alsof het gewoon een film is waar ik naar zit te kijken. Wie heeft dat nog meer? Ik vind het zelf best rustig, want dromen waar ik zelf wel in voorkom vind ik vaak best een beetje eng. Het is toch net alsof je zelf niet in de hand hebt wat er in die paar uurtjes tussen de avond en de ochtend allemaal met je gaat gebeuren. Vooral vaker terugkerende dromen zijn erg vervelend, zoals bijvoorbeeld de welbekende middelbare-school-droom. Die droom begon bij mij toen ik nog geen jaar van school was en ik heb 'm af en toe nog. Wel steeds in andere varianten, maar altijd even vervelend.
Nee, die film-dromen zijn prettig. Vaak lijkt het in mijn droom ook nog een verdomd goed verhaal, waardoor ik bij het wakker worden heel even denk: ha, ik heb een goed idee voor een nieuw boek. Naarmate ik langer wakker ben, herinner ik me meer en meer en dan blijkt het achteraf altijd bullshit te zijn die kant noch wal raakt. Zonde eigenlijk.
Laatst had ik 's nachts een keer een heel goed idee voor een weblogstukje. Ik had alleen geen zin om direct uit bed te stappen en alles op te schrijven, ik vertrouwde erop dat ik het zou onthouden tot de volgende dag en dan zou ik er wel een razend goede column van maken. Laat ik nou de volgende dag geen idee meer hebben gehad waar het over ging! Het is gewoon verdwenen. Heel frustrerend.
Ik hou het er maar op dat het waarschijnlijk weer een droom is geweest en dat niemand er waarschijnlijk toch een touw aan vast had kunnen knopen als ik het me had kunnen herinneren. Een kleine troost.
-
§ ¶
18 Feb 07 - 22:28Kramp
Waarom komt buikkramp toch altijd op de meest slechte momenten, bedacht ik me net. In het vliegtuig, vlak voor de landing. Tijdens een lange wandeling. Als je net op het punt staat om naar het Lucent Danstheater te gaan om een voorstelling van Het Zwanenmeer bij te wonen. Op een gezellig feestje. Als je net in de auto zit en er staat een hele lange file. Of als je al de hele avond zit te wachten op de uitslag van de X-factor en Wendy gaat nét zeggen wie er door zijn.
Gelukkig voor mij weten ze het altijd heel erg lang te rekken. Ik kon in de tussentijd wel vijf keer naar het toilet.
'Dus wie maken er nog steeds kans op dat geweldige platencontract?'
'Welke acts staan volgende week tegenover elkaar in de Grote Finale?'
'Van al die tig duizend kandidaten staan jullie hier nog.'
'Laten we nog even aan de jury vragen...'
'Wie gaan volgende week de strijd met elkaar aan...'
'In.... de.... finale.... van.... de... X.... factor.... 2...0...0...7....'
Oké, het bleef een gok of ik de uitslag wel of niet mee zou krijgen. Kramp is toch iets onvoorspelbaars. Maar ik had geluk! En ik baal natuurlijk ook. X6 eruit! Kut!
-
§ ¶
14 Feb 07 - 22:01Valentijnscadeau
Vorig jaar zeulde ik trots over straat met een reusachtig pak. Het pak kwam uit de speelgoedwinkel en er zat een heel grote hijskraan in van Technic Lego. Enorm trots was ik op mijn originaliteit. Niks geen afgezaagde Valentijnscadeautjes voor míjn Grote Liefde. Geen beertjes, bloemetjes of snoepjes dus. Ik kocht iets wat hij écht leuk vond. Nog wekenlang vond ik het leuk om aan iedereen te vertellen wat ik mijn vriend voor Valentijnsdag had gegeven. 'Een gele hijskraan van Lego, leuk hè?' Hoe dieper de frons in hun voorhoofd, hoe beter.
Lego bleek een geschikt cadeau te zijn voor alle denkbare gelegenheden. Inmiddels heeft hij van mij al mogen ontvangen een Technic Lego-vrachtwagen, een Technic Lego-motorfiets, een Technic Lego-vorkheftruck, een Technic Lego-oplegger-met-helicopter, zelfs een dagje Legoland in Denemarken heeft de revue al eens gepasseerd. Nu is het weer Valentijnsdag en gisteren heb ik vertwijfeld staan kijken naar een Technic Lego-brandweerwagen. Maar op de een of andere manier vond ik het toch niet meer zo origineel.
Ik had het nooit gedacht, maar zelfs Lego als Valentijnscadeau is afgezaagd geworden.
Hetzelfde geldt voor Playstation-spellen. En voor Hed Kandi-cd's. En voor dvd's van Thomas de Stoomlocomotief. Ja, jullie lezen het, het valt nog niet mee om met iets écht origineels aan te komen. Ik wil niet generaliseren, maar wáárom is het toch zo moeilijk om cadeautjes voor mannen te kopen?
-
§ ¶
11 Feb 07 - 18:00Zondagblues
Het is inmiddels een wekelijks terugkerend ritueel geworden: het zondagmiddaggevoel. Elke zaterdag verheug ik me op een lekker dagje thuis. Lekker op de bank, muziekje aan, van die dingen doen waar je de rest van de week niet aan toe komt, je kent het wel. Op zondagochtend word ik dan altijd al net iets te laat wakker waardoor ik een vaag gevoel van hoofdpijn heb dat de hele dag blijft sluimeren. De rest van de dag breng ik vervolgens door met nutteloos zwerven over het internet en vooral met hangen op de bank. Zo rond half vijf is het dieptepunt. Het gaat al schemeren en ik heb niets anders gedaan dan op de bank zitten. Inmiddels is het zes uur en nog kan ik me niet losscheuren van wat ik aan het doen ben - NIETS dus - terwijl ik eigenlijk moet gaan koken.
Wat een shitdag!
Ik kan nooit begrijpen waarom ik dat zondaggevoel niet allang een keer heb aangepakt. Ook op zondag kun je iets leuks doen, toch? Tegenwoordig kun je bijna alles doen wat je de rest van de week ook doet. Maar toch, ik kan me er niet toe zetten. Ik kan niet gewoon om twaalf uur mijn jas aantrekken en naar buiten gaan. Sneu eigenlijk. Want ik kan nu al voorspellen dat de volgende zogenaamd lekkere luie zondag op precies hetzelfde uitloopt.
Binnenkort gaat hier verandering in komen. Binnenkort ga ik actief en gezond zijn op zondag. Wandelen in het bos. Leuke stadjes bezoeken. Fietstochten maken (dan mag het trouwens eerst wel wat warmer worden). Creatieve dingen doen. Et cetera, et cetera, et cetera. Ik zet het hier maar even zwart op wit.
-
§ ¶
08 Feb 07 - 20:56Brug
Ongeveer twee maanden geleden deed ik hier een bekentenis. Ik heb emetofobie, ik ben verschrikkelijk bang voor overgeven en te bang om die fobie aan te pakken. Want, schreef ik, een fobie voelt toch een beetje als een veilige vaste wal, en wanneer is die brug stevig genoeg om te bewandelen?
Gisteren ben ik eindelijk aan die brug begonnen. Dat was raar, want al die maanden heb ik er tegenaan gehikt, inclusief de afgelopen maandag en dinsdag, toen ik vrij was. Woensdag moest ik weer werken en plotseling kon ik niet meer wachten. Niet eens meer een halve week. 's Morgens vroeg belde ik de dokter. 's Middags in de pauze ging ik er naartoe. Ik heb mijn verhaal verteld en dat was niet makkelijk. Vervolgens kreeg ik een verwijskaart. En ik heb meteen gebeld. Ik ben nog lang niet aan de overkant, maar de eerste paar stapjes zijn genomen. Volgende week word ik teruggebeld voor een telefonische intake en dan begint het binnenkort allemaal echt.
Het is raar, maar ik kijk er wel naar uit om er eindelijk echt met iemand over te praten.
Eindelijk iets aanpakken. Al kan ik me er nog niets bij voorstellen, leven zonder fobie die je altijd overal achtervolgt, maar ach - het is een begin.
Het is best een groot begin.
-
§ ¶
05 Feb 07 - 22:51Toekomst
Toen ik een jaar of 14 was, fietste ik eens naar huis met een jongen uit mijn klas. Samen fantaseerden we hoe het zou zijn als je je eindexamen had gehaald. 'Dan ligt écht de hele wereld voor je open!' was onze conclusie. Later, toen ik eenmaal studeerde, had ik hetzelfde gevoel over afgestudeerd zijn. Nooit meer opzien tegen een tentamen. Nooit meer als een idioot naar de universiteit fietsen in de hoop dat de cijferlijst er hing. Nooit meer zwoegen voor conceptuele meta-analyse of andere wanstaltige vakken waarvan ik me achteraf nauwelijks kan voorstellen dat ik ze echt heb gevolgd én gehaald. Als ik maar eenmaal klaar was, zouden er geen problemen meer bestaan. Geen enkele onzekerheid. Ik zou dat papiertje hebben als tastbare mijlpaal, als bewijs van geschiktheid voor deze maatschappij, en er zou me niets meer in de weg staan.
Nooit had ik kunnen denken dat als ik eenmaal afgestudeerd was, alles er nog onzekerder op zou worden. Ik ben nu 27 jaar oud, heb twee universitaire diploma's, een suf baantje en geen idee waar ik over een jaar zal werken. Na een paar jaar dralen weet ik wel eindelijk waar ik écht in verder wil. Of eigenlijk heb ik dat altijd al geweten, maar ik durf er nu pas echt voor de volle honderd procent voor te kiezen. Soms heb ik spijt dat ik er niet eerder voor ben gegaan. Soms zit ik zo vol ideeën dat ik amper weet waar ik moet beginnen. Soms duizelt het me gewoon. Het idee dat je niet op een knop kunt drukken en de toekomst kunt bestellen die je zo graag wil. Dat je moet berusten in onzekerheid, of je wil of niet.
Toen ik 14 was, dacht ik dat je met je schooldiploma de hele wereld op zak zou hebben.
Toen ik 20 was, dacht ik dat je alleen maar hoefde af te studeren om alles te bereiken.
Nu ik 27 ben en mijn diploma's al gehaald heb, kan ik niets anders meer dan denken: ik merk wel waar het heen gaat. Soms maakt die gedachte me gek, soms juist rustig.
Het is niet anders. Ik zie het wel.
-
§ ¶
01 Feb 07 - 22:22X-factor (2)
Ben ik nou zo'n zachtgekookt ei omdat ik het zielig vind dat Dorine eruit ligt? Ik zou ook niet weten waarom het zieliger voor haar is dan voor een van de andere kandidaten. Misschien heb ik wel gewoon een zwak voor oude mensen. Niet dat ik trouwens om die reden heb gestemd, ik heb dit jaar überhaupt nog niet gestemd, maar toch...
Wat ik me trouwens ook afvraag... zouden die wekelijkse optredens nou echt zoveel uitmaken? Zouden er echt mensen zijn die wekelijks voor de televisie gaan zitten opletten wie er die keer het beste presteert en dan ook op diegene stemmen, inplaats van dat ze gewoon een vaste favoriet hebben voor wie ze zich iedere week suf smsen?
Zelf heb ik wel een vaste favoriet: net als in het begin van het programma vind ik X6 nog altijd het leukste. Ik ben dus voor hen, dubbel en dwars eigenlijk, want ik ben ook voor Marianne van Wijnkoop. Wat een leuke vrouw is dat! (En nu we het trouwens toch over de jury hebben, die Henk Temming mag wel es een beetje vrolijker kijken.)
Misschien moet ik toch ook maar eens gaan stemmen.
't Zal mij in elk geval benieuwen wie er winnen gaat.
-
§ ¶
