Hopelijk tot snel!

Nou zijn de volgende twee natuurwetten van toepassing:

1. Potjes kunnen zomaar opengaan.

2. Norit geeft ongelofelijk af.

Ik zat in een donkere auto, mooi opgetut, want ik ging ergens wat drinken, en graaide enthousiast in mijn tas toen ik opeens een lading kleine tabletjes tegen mijn vingertoppen aan voelde. Het Zou Toch Niet Waar Zijn Hè? Maar jawel, even later vond ik op de tast het bewuste lege potje. Hoe mijn handen er na deze ontdekkingstocht in mijn handtas uitzagen liet zich raden, om nog maar te zwijgen over mijn mobiele telefoon en portemonnee. Het was gewoon een zwarte bende.

'Echt weer wat voor jou!' was het commentaar van mijn gezelschap, bestaande uit collega's met wie ik net een paar maandjes heb samengewerkt.

Zo zie je maar hoe snel je een reputatie opbouwt.

Nee, die film-dromen zijn prettig. Vaak lijkt het in mijn droom ook nog een verdomd goed verhaal, waardoor ik bij het wakker worden heel even denk: ha, ik heb een goed idee voor een nieuw boek. Naarmate ik langer wakker ben, herinner ik me meer en meer en dan blijkt het achteraf altijd bullshit te zijn die kant noch wal raakt. Zonde eigenlijk.

Laatst had ik 's nachts een keer een heel goed idee voor een weblogstukje. Ik had alleen geen zin om direct uit bed te stappen en alles op te schrijven, ik vertrouwde erop dat ik het zou onthouden tot de volgende dag en dan zou ik er wel een razend goede column van maken. Laat ik nou de volgende dag geen idee meer hebben gehad waar het over ging! Het is gewoon verdwenen. Heel frustrerend.

Ik hou het er maar op dat het waarschijnlijk weer een droom is geweest en dat niemand er waarschijnlijk toch een touw aan vast had kunnen knopen als ik het me had kunnen herinneren. Een kleine troost.

Gelukkig voor mij weten ze het altijd heel erg lang te rekken. Ik kon in de tussentijd wel vijf keer naar het toilet.

'Dus wie maken er nog steeds kans op dat geweldige platencontract?'

'Welke acts staan volgende week tegenover elkaar in de Grote Finale?'

'Van al die tig duizend kandidaten staan jullie hier nog.'

'Laten we nog even aan de jury vragen...'

'Wie gaan volgende week de strijd met elkaar aan...'

'In.... de.... finale.... van.... de... X.... factor.... 2...0...0...7....'

Oké, het bleef een gok of ik de uitslag wel of niet mee zou krijgen. Kramp is toch iets onvoorspelbaars. Maar ik had geluk! En ik baal natuurlijk ook. X6 eruit! Kut!

Lego bleek een geschikt cadeau te zijn voor alle denkbare gelegenheden. Inmiddels heeft hij van mij al mogen ontvangen een Technic Lego-vrachtwagen, een Technic Lego-motorfiets, een Technic Lego-vorkheftruck, een Technic Lego-oplegger-met-helicopter, zelfs een dagje Legoland in Denemarken heeft de revue al eens gepasseerd. Nu is het weer Valentijnsdag en gisteren heb ik vertwijfeld staan kijken naar een Technic Lego-brandweerwagen. Maar op de een of andere manier vond ik het toch niet meer zo origineel.

Ik had het nooit gedacht, maar zelfs Lego als Valentijnscadeau is afgezaagd geworden.

Hetzelfde geldt voor Playstation-spellen. En voor Hed Kandi-cd's. En voor dvd's van Thomas de Stoomlocomotief. Ja, jullie lezen het, het valt nog niet mee om met iets écht origineels aan te komen. Ik wil niet generaliseren, maar wáárom is het toch zo moeilijk om cadeautjes voor mannen te kopen?

Wat een shitdag!

Ik kan nooit begrijpen waarom ik dat zondaggevoel niet allang een keer heb aangepakt. Ook op zondag kun je iets leuks doen, toch? Tegenwoordig kun je bijna alles doen wat je de rest van de week ook doet. Maar toch, ik kan me er niet toe zetten. Ik kan niet gewoon om twaalf uur mijn jas aantrekken en naar buiten gaan. Sneu eigenlijk. Want ik kan nu al voorspellen dat de volgende zogenaamd lekkere luie zondag op precies hetzelfde uitloopt.

Gisteren ben ik eindelijk aan die brug begonnen. Dat was raar, want al die maanden heb ik er tegenaan gehikt, inclusief de afgelopen maandag en dinsdag, toen ik vrij was. Woensdag moest ik weer werken en plotseling kon ik niet meer wachten. Niet eens meer een halve week. 's Morgens vroeg belde ik de dokter. 's Middags in de pauze ging ik er naartoe. Ik heb mijn verhaal verteld en dat was niet makkelijk. Vervolgens kreeg ik een verwijskaart. En ik heb meteen gebeld. Ik ben nog lang niet aan de overkant, maar de eerste paar stapjes zijn genomen. Volgende week word ik teruggebeld voor een telefonische intake en dan begint het binnenkort allemaal echt.

Het is raar, maar ik kijk er wel naar uit om er eindelijk echt met iemand over te praten.

Eindelijk iets aanpakken. Al kan ik me er nog niets bij voorstellen, leven zonder fobie die je altijd overal achtervolgt, maar ach - het is een begin.

Het is best een groot begin.

Nooit had ik kunnen denken dat als ik eenmaal afgestudeerd was, alles er nog onzekerder op zou worden. Ik ben nu 27 jaar oud, heb twee universitaire diploma's, een suf baantje en geen idee waar ik over een jaar zal werken. Na een paar jaar dralen weet ik wel eindelijk waar ik écht in verder wil. Of eigenlijk heb ik dat altijd al geweten, maar ik durf er nu pas echt voor de volle honderd procent voor te kiezen. Soms heb ik spijt dat ik er niet eerder voor ben gegaan. Soms zit ik zo vol ideeën dat ik amper weet waar ik moet beginnen. Soms duizelt het me gewoon. Het idee dat je niet op een knop kunt drukken en de toekomst kunt bestellen die je zo graag wil. Dat je moet berusten in onzekerheid, of je wil of niet.

Toen ik 14 was, dacht ik dat je met je schooldiploma de hele wereld op zak zou hebben.

Toen ik 20 was, dacht ik dat je alleen maar hoefde af te studeren om alles te bereiken.

Nu ik 27 ben en mijn diploma's al gehaald heb, kan ik niets anders meer dan denken: ik merk wel waar het heen gaat. Soms maakt die gedachte me gek, soms juist rustig.

Het is niet anders. Ik zie het wel.

Wat ik me trouwens ook afvraag... zouden die wekelijkse optredens nou echt zoveel uitmaken? Zouden er echt mensen zijn die wekelijks voor de televisie gaan zitten opletten wie er die keer het beste presteert en dan ook op diegene stemmen, inplaats van dat ze gewoon een vaste favoriet hebben voor wie ze zich iedere week suf smsen?

Zelf heb ik wel een vaste favoriet: net als in het begin van het programma vind ik X6 nog altijd het leukste. Ik ben dus voor hen, dubbel en dwars eigenlijk, want ik ben ook voor Marianne van Wijnkoop. Wat een leuke vrouw is dat! (En nu we het trouwens toch over de jury hebben, die Henk Temming mag wel es een beetje vrolijker kijken.)

Misschien moet ik toch ook maar eens gaan stemmen.

't Zal mij in elk geval benieuwen wie er winnen gaat.

Tja. Ik en kunstschaatsen. Het lijkt een potsierlijke combinatie. Echt veel ritmegevoel heb ik niet en lenig ben ik al helemaal niet. Ik vraag me wel eens af hoe het was gegaan als ik destijds gewoon met die lessen was begonnen. Was dan gewoon op heel jonge leeftijd gebleken dat ik een enorme kruk was op kunstschaatsen of had ik na een paar jaar les toch wel heel aardig over het ijs kunnen zwieren? Als al die sterren van over de veertig het nog binnen een paar maanden kunnen leren, waarom ik dan toen niet? Al was ik geen wereldkampioen geworden, ik had dan nu in elk geval een conditie en een lenigheid die niet zo zwaar benedengemiddeld zijn als nu het geval is.

Hoewel ik wel denk dat ik inderdaad een kruk op kunstschaatsen was gebleken. En waarschijnlijk na twee maanden en om en nabij de tweehonderdvijftig blauwe plekken op mijn kont gewoon was afgehaakt. Ik ben gewoon a-sportief, ik heb nooit een sport langer volgehouden dan een jaar. Waar heb ik allemaal wel niet opgezeten? Gym, korfbal, jazzballet, paardrijden, tennis. Dat laatste was de enige sport die ik nog een beetje leuk vond, maar toen ik een ongeluk kreeg, een jaar niet mocht sporten en mijn vriendinnetje opeens tien niveaus hoger zat dan ik, was de lol er wel een beetje af. Echt een volhouder ben ik op sportgebied nooit geweest. Er is vast geen groots kunstschaatstalent aan mij verloren gegaan. En toch, tóch vind ik het soms op een heel wazig moment wel eens een beetje zonde.

Een ding weet ik wel, ík hoef het nu op mijn zevenentwintigste niet meer te proberen

Daar is in elk geval een eenduidig antwoord op te geven.

Zo'n cabine lijkt trouwens net een pro-box voor op je auto. Misschien word je er wel acuut claustrofobisch van. Toch trekt het me wel om eens een half uurtje gewichtloos te zijn. Soms probeer ik te "floaten" in het zwembad en dat lukt nog wel aardig ook, alleen komt er altijd een moment dat je je kop stoot tegen de rand of dat er een kind op je springt. Om het nog niet te hebben over de chloor die langzaam je neusgaten vult. Dat is dan weer minder ontspannend.

Soms fantaseer ik wel eens dat ik een eigen float-cabine heb. Of, als ik echt goed op dreef ben, een heel eigen ontspanningscentrum, waar zich dan verder nog een zwembad bevindt (zo eentje waar je ook naar buiten kan zodat je met je lichaam in het warme water zit en met je hoofd in de frisse lucht, net als bij Centerparcs), een whirlpool, een solarium, een sauna en een geluidsdichte karaoke-ruimte met 100.000 liedjes. Als je dat allemaal afgelopen hebt zoef je met de lift rechtstreeks naar je ultra-opgeruimde, serene slaapkamer waar je zo tussen de lakens rolt en in slaap valt.

In werkelijkheid kan ik waarschijnlijk nét een floating sessie betalen. Dat is namelijk gruwelijk duur en niet iets wat je elke week doet. Plus dat er natuurlijk helemaal geen lift rechtstreeks naar mijn slaapkamer gaat (en al helemaal niet naar een serene, opgeruimde slaapkamer) en dat ik dus op z'n minst nog een uur door de ontnuchterende kou moet voor ik in mijn pyjama kan schieten. In dat uur is me allang weer te binnen geschoten waar ik allemaal over aan het piekeren was vóór ik in die float-cabine ging liggen en als ik thuis ben is er weinig meer van die ontspanning over.

Soms is het nog niet zo'n gek idee om rijk te zijn...

Maar als het dan een keer wél gebeurt dat je onderweg een heel leuk gesprek hebt, voelt het bijna als een cadeautje. Ik had haar echt nog nooit gezien en in de tien minuten dat we samen in de tram zaten, bespraken we dingen die je normaal alleen bespreekt met mensen die je echt kent. Op het station moest zij de ene kant op en ik de andere en dat was het dan. Toen ze weg was had ik meteen spijt dat we niets hadden uitgewisseld. Dat ik haar waarschijnlijk meer zou zien.

Misschien is dat ook wel het bijzondere. Dat je dingen deelt met een voorbijganger die je normaal niet zomaar deelt. Misschien wórdt de wereld wel harder en egoïstischer en individualistischer. Maar zoiets is toch mooi ook mogelijk. Een mooi moment, een mooie gedachte.

Toch hoop ik dat ze weer een keer bij de halte staat...